De tunnels van Củ Chi
Beste vrienden,
De soldaten van de Viet kong groeven een uitgebreid netwerk van ondergrondse tunnels, van waaruit ze opereerden. Bij Củ Chi zijn wat van deze tunnels te bezichtigen.
Kim, onze gids komt uit een dorp in de buurt en vertelt het boeiende vahaal van de tunnels, en overal rondom het terrein van het openluchtmuseum staat beeldend materieel klaar ter ondersteuning.
Hier op de foto is een typische verborgen tunnelingang, je ziet er niets van. Alle bezoekers mogen even proberen om naar binnen te komen en de 'deur' weer te sluiten. Bij mij lukt het niet: het gat is echt te klein. Hilariteit alom.
Er zijn ook gemene vallen met puntige bamboestokken waar de vijand in het donker enorm voor moest uitkijken.
We mogen ook zelf door een stuk tunnel kruipen, en hoewel die nogal verruimd is, valt het kruipen toch niet mee. Na twintig meter neem ik de eerste afslag naar boven. Het lijkt wel een kilometer!
De jungle waar de tunnels liggen was door alle bombardementen en agent orange op een gegeven moment helemaal verdwenen, pas na jaren groeide er weer wat. En nu na vijftig jaar lopen we lekker in de schaduw.
We lunchen gezellig samen met een stel Vlamingen, die ook op de speedboot meegekomen zijn, en daarna racen we weer terug naar Saigon.
De Mekong rivier is hier en daar dicht begroeid met waterhyacinten, de stuurman probeert wel de grootste drijvende pollen te ontwijken, maar door de snelheid lukt dat soms niet, en na een frrrrt-geluid laten we een plas dunne spinaziesoep achter. Her en der vliegen kleine reigers over het water, bruin met witte vleugels. Ik probeer ze maar niet te fotograferen met mijn telefoon, want de wind rukt het apparaat bijna uit mijn handen, en weg is weg.
Dan komt de imposante hoogbouw van Saigon in zicht en gaan we weer ontschepen. Dat was een leerzame excursie, plus we zijn lekker uitgewaaid. We worden netjes voor ons hotel afgezet, waar net een hop-on-hop-off bus voorbij komt.






















Reacties
Een reactie posten