Een Foodies Tour per Jeep in Hoi An

Beste vrienden, 

Vandaag rijden we naar Hoi An, een oude handelsstad aan jawel, de rivier de Hoi An. Het centrum heeft nog wijken met huizen van overzeese handelslieden uit alle windstreken: er is een Japanse wijk, een Chinese, een Portugese en natuurlijk een Franse wijk, allemaal eeuwen oud en inmiddels Unesco erfgoed. Hoi An ligt aan de Chinese zee, die door de vietnamezen 'Oostelijke zee' wordt genoemd, nadat de Chinezen wat Vietnamese eilandjes hadden ingepikt (zeventiger jaren). 

Er wordt volop gevist, we komen onderweg langs een oesterkwekerij die de oesters laten groeien op oude brommerbanden. 

Na de oogst worden de banden op de weg gelegd, zodat passerende auto's de overgebleven kokkels eraf kunnen rijden. Dan worden ze geënt met baby oesters en weer te water gelaten. Hier en daar zijn er nog huizen op palen in het water te zien, waar vroeger de vissersfamilies woonden. 

In Da Nang ligt een immense vissersvloot in de haven, voor elke vissoort een aangepaste boot. Het zijn er vele honderden.

In het Victoria Resort in Hoi An hebben we een bungalootje direct aan zee, en na een welkome middagsiesta worden we opgehaald door onze gids May voor een culinaire Jeep tour. We hoeven gelukkig niet zelf te rijden, maar voor de foto neem ik even plaats achter het stuur.

Eerst leggen we aan bij een onooglijk restaurantje, dat evenwel de beste visgerechten in Hoi An serveert. Krakend verse gefrituurde calamares, gefileerde stingray, en kokkels uit eigen schelp met geroosterde pinda's. En bijpassende sausjes.  Mjamie! 

Dan rijden we in de Jeep de zonsondergang tegemoet, er scharrelen waterbuffels door de rijstvelden en de visvijvers worden gefrequenteerd door witte reigers.

We trekken bewonderend bekijks in onze Jeep, maar zelf zitten we nogal in de benzinewalmen. Het mag de pret evenwel niet drukken. Bij de volgende stop eten we speciale White Rose dumplins, en ze zien er waarachtig uit als witte rozen. Erg lekker, en alleen hier verkrijgbaar.

Dan maken we te voet een rondje door de oude handelskwartieren. Het is een beetje een drukke ballentent, maar wel een sympathieke drukke ballentent.

De oude brug die de Japanse met de Chinese wijk verbindt, is honderden jaren oud. De bouw nam drie jaar in beslag: van het jaar van de hond tot in het jaar van de aap, vandaar die vreemde dierenbeelden. 

In een raar klein steegje eten we een kom 'Cao Lau', rijstnoedels met allerlei onbekend bladkruid erin, met krakeling en plakjes varkenvlees. Onze gids May vertelt dat ze hier al dertig jaar komt, omdat het er zo goed eten is. Wij kunnen het alleen maar beamen. 

We laten een Boeddhistisch lampionbootje te water tussen de vele huurbootjes en mogen daarop een wens doen.

De dampende Jeep zet ons tenslotte weer af bij het Victoria Resort, waar een luidruchtige trouwerij aan de gang is. Maar men belooft dat de band geen overuren gaat maken. Dat was me weer een dagje wel.